VAT marża w biurze podróży

Biuro podróży, które sprzedaje imprezy we własnym imieniu i kupuje usługi od innych firm, nie płaci VAT od całej ceny wycieczki, tylko od swojej marży. Tak działa procedura marży dla biur podróży z art. 119 ustawy o VAT. Nie jest dobrowolna: jeśli warunki są spełnione, biuro musi ją stosować.

Wzór na VAT od marży

Podstawą opodatkowania jest marża pomniejszona o należny podatek (art. 119 ust. 1). W praktyce liczysz w trzech krokach:

1. Marża brutto = kwota, którą płaci klient − koszty usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty.
2. VAT = marża brutto × 23/123.
3. Marża netto (podstawa opodatkowania) = marża brutto − VAT.

Przykład: klient płaci 5000 zł, a biuro kupuje dla niego przelot, hotel i transfer za 4200 zł. Marża brutto to 800,00 zł, VAT 149,59 zł, a po odjęciu podatku biuru zostaje 650,41 zł. Na fakturze dla klienta nie pojawia się żadna z tych kwot – tylko 5000 zł.

Kiedy biuro stosuje procedurę marży

Art. 119 obowiązuje, gdy spełnione są łącznie dwa warunki z ust. 3:

• biuro działa wobec klienta we własnym imieniu i na własny rachunek,
• przy świadczeniu usługi kupuje towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Nie ma znaczenia, kto kupuje imprezę – procedura działa także przy sprzedaży firmom. Nie musi to też być pakiet: według TSUE usługą turystyki może być nawet sam odsprzedany nocleg (wyroki C-552/17 i C-108/22).

Które koszty pomniejszają marżę

Ustawa mówi o usługach „stanowiących składnik świadczonej usługi turystyki”, wymieniając przykładowo transport, zakwaterowanie, wyżywienie i ubezpieczenie. Do kosztów marży zaliczysz więc m.in.:

• przeloty, autokar wynajęty od przewoźnika, promy, transfery,
• hotele i inne noclegi,
• wyżywienie, bilety wstępu, usługi zewnętrznych przewodników i pilotów,
• ubezpieczenie podróżnych.

Liczysz je z VAT dostawców, bo tego podatku biuro nie odlicza (art. 119 ust. 4). Marży nie pomniejszają koszty ogólne biura – czynsz, księgowość, reklama, systemy – ani zakupy służące usługom własnym, np. paliwo do własnego autokaru. Od kosztów ogólnych VAT można za to odliczać na zwykłych zasadach.

Usługi własne biura

Jeśli biuro część imprezy wykonuje samo, np. wiezie klientów własnym autokarem albo zatrudnia własnego pilota, te usługi własne rozlicza osobno, na zasadach ogólnych i według stawki właściwej dla danej usługi (art. 119 ust. 5). Przewóz osób autokarem ma np. stawkę obniżoną. Cenę imprezy trzeba wtedy podzielić na część z usług nabytych, opodatkowaną od marży, i część z usług własnych. Według TSUE (sprawa Madgett i Baldwin, C-308/96) można to zrobić według wartości rynkowej podobnych usług.

Usługi poza Unią Europejską – stawka 0%

Gdy usługi kupione dla turysty są świadczone poza terytorium UE, marża ma stawkę 0% (art. 119 ust. 7). Gdy impreza łączy usługi w UE i poza nią, 0% obejmuje tylko część dotyczącą usług spoza Unii (ust. 8). W obu przypadkach potrzebujesz dokumentów potwierdzających, gdzie usługi zostały wykonane (ust. 9).

Ustawa nie mówi, jak podzielić marżę w przypadku mieszanym. W praktyce stosuje się proporcję kosztów: jeśli z 4200 zł kosztów 3000 zł to hotel w Egipcie, poza UE przypada 571,43 zł marży, a VAT 23% liczysz od 228,57 zł, co daje 42,74 zł podatku. Proporcję czasu, np. dni spędzonych poza UE, organ podatkowy w jednej z interpretacji odrzucił, bo nie oddaje rzeczywistych kosztów.

Uwaga na granice: dla VAT poza terytorium UE leżą m.in. Wyspy Kanaryjskie, Ceuta i Melilla oraz francuskie terytoria zamorskie (art. 2 pkt 3 ustawy). Cypr jest w UE. To inny podział niż przy składce na TFG, gdzie liczy się lista terytoriów europejskich z rozporządzenia.

Ujemna marża

Marżę ustala się dla każdej usługi turystyki osobno – tak orzekł TSUE w sprawie C-189/11. Według interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 30 listopada 2015 r. (PT2.8101.3.2015.EPT.403) podatek można jednak policzyć od sumy marż z okresu rozliczeniowego i uwzględnić w niej marże ujemne. Jeśli suma za miesiąc wyjdzie ujemna, wykazujesz 0 zł: ujemnego podatku należnego nie ma, a przepisy nie przewidują przeniesienia straty na kolejne miesiące.

Zaliczki

Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania zaliczki, w odniesieniu do otrzymanej kwoty (art. 19a ust. 8). Ponieważ ostatecznych kosztów jeszcze nie znasz, VAT od zaliczki liczysz według marży planowanej – na to pozwala wyrok TSUE C-422/17 Skarpa Travel. Przy imprezie za 5000 zł z planowaną marżą 800 zł zaliczka 1500 zł oznacza 44,88 zł VAT w miesiącu jej otrzymania. Po wykonaniu imprezy rozliczasz VAT od faktycznej marży, uwzględniając podatek zapłacony od zaliczek.

Faktura VAT marża dla biur podróży

Faktura w procedurze marży zawiera wyłącznie część danych zwykłej faktury i obowiązkowo wyrazy „procedura marży dla biur podróży” (art. 106e ust. 2). Nie ma na niej ceny netto, stawki ani kwoty VAT – jest tylko kwota należności ogółem. Jeśli biuro mimo to wykaże VAT, musi go zapłacić. To samo oznaczenie stosuje się na fakturach zaliczkowych.

Faktury dla firm wystawia się w KSeF – większość podatników ma ten obowiązek od 1 kwietnia 2026. Do 31 grudnia 2026 roku można wystawiać faktury poza KSeF, jeśli łączna wartość wystawionych tak faktur nie przekracza 10 000 zł w miesiącu. Od 2027 roku za fakturę bez VAT wystawioną z pominięciem KSeF grozi kara do 18,7% kwoty należności. Faktur dla konsumentów nie trzeba wystawiać w KSeF.

VAT marża w JPK_V7

Kiedy art. 119 nie ma zastosowania

• Agent turystyczny działający w imieniu organizatora rozlicza VAT od prowizji na zasadach ogólnych, bo nie działa we własnym imieniu.
• Pośrednictwo w sprzedaży biletów na międzynarodowe przeloty to stawka 0% od prowizji. Jeśli jednak biuro kupuje bilet na swój rachunek i odsprzedaje go klientowi, organ podatkowy traktuje to jako usługę turystyki w procedurze marży.
• Usługi własne biura rozlicza się osobno, na zasadach ogólnych.
• Szkolenia i konferencje to obszar sporny. Organy podatkowe bywają zdania, że wyjazd szkoleniowy nie jest usługą turystyki, więc decyduje jego faktyczny cel.

Podstawa prawna

• Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 1263 – art. 2 pkt 3, art. 19a ust. 8, art. 106e ust. 2, art. 119, art. 145m.
• Interpretacja ogólna Ministra Finansów z 30 listopada 2015 r., PT2.8101.3.2015.EPT.403 (Dz. Urz. MF 2015 poz. 84).
• Wyroki TSUE: C-189/11 (Komisja przeciwko Hiszpanii), C-422/17 (Skarpa Travel), C-552/17 (Alpenchalets).